خدایا ..چه لحظه هايی که در زندگی ترا گم
کردم اما تو همیشه کنارم بودی ...
چه دقیقه ها که حضورت را فراموش کردم
اما تو فراموشم نکردی...چه ساعت هایی که
غرق در شادی و غرور، تو رو که پشت همه
موفقیت هام قایم شده بودی از یاد بردم اما تو
همیشه به یادم بودی ...چه روزهایی که سرم
تُو لاکم کردم و توی غصه هایی که فکر میکردم
تو برای تلافی کارهای بدم برام فرستادی دست و پا زدم ،
اما تو همیشه کاری کردی که به صلاح من است
...وقتی خسته از همه جا
و همه کس ناامیدانه به تو پناه آوردم تو پناهم دادی..
.وقتی از آدم های دور و برم دلم گرفت ...
و دنیا غم هاش و بهم ارزونی کرد تو به قلبم آرامش دادی...
تو با حضورت به خنده هام هدف دادی ، به گریه هام دلیل دادی ،
به زندگیم ، به نفس کشیدنم رنگ دادی...وقتی قلبم تپید
تو همه عظمت و بزرگیت رو تو قلب کوچک و خسته ام
جا دادی...وقتی دوستام درددلاشون را برام گفتن و من
خالصانه رو به درگاهت براشون دعا کردم فهمیدم که غم
و غصه های دیگرون بارش سنگین تر از از غصه های خودمه...
اون وقت تو وجودم شیرینیه به یاد دیگران بودن رو چشیدم ...
وقتی بهم بخشیدی و ازم گرفتی فهمیدم این معادله زندگیه
نه غصه خوردن واسه نداشته هاش ...
نه شاد بودن واسه داشته ها ...
و وقتی به ازای نداشته ها بهم چیز های دیگه ای دادی
اونوقت به بزرگی و مهربونیت بیشتر پی بردم ...
و فهمیدم بیشتر از اون چه که هستی باید مهربون باشی ...
خدا ی من
به خاطر همه چیز ممنون.....
خدایا به خاطر سه چیز سپاسگذارم
دادن هایت ندادن هایت گرفتن هایت.......
دادن هایت را نعمت ، ندادن هایت را رحمت ،گرفتن هایت حکمت است.....
قاصدک غم دارم غم آوارگي و دربدري
...
غم تنهايي و خونين جگري
قاصدک واي بر من
همه از خويش مرا ميرانند
...
همه ديوانه و ديوانه ترم ميخوانند
مادر من غمهاست
قاصدک! دريابم روح من عصيان زده و طوفانيست
آسمان نگهم بارانيست
قاصدک غم دارم غم به اندازه ي سنگيني عالم دارم
قاصدک غم دارم غم من صحراهاست افق تيره ي او ناپيداست
قاصدک ديگر از اين پس منم و تنهايي
و به تنهايي خود در هوس عيسايي
و به عيسايي خود منتظر معجزه اي غوغايي
قاصدک زشتم من زشت چون سنگ خارا
قاصدک حال گريزش دارم مي گريزم به جهاني که در آن پستي نيست
پستي و مستي و بد مستي نيست
مي گريزم به جهاني که مرا نا پيداست
شايد آن نيز فقط يک روياست
....
دل خسته ي من هواي تازه ميخواهد
دل تنگ من اميد ميخواهد
دل تنها و بي كس من ستاره ايي ميخواهد تا
ينده را بهانه اي كند براي ماندنش
وتكيه گاهي كند براي فرداهايش
گذشته از اين ها دل پر وسوسه ي من هزاران خواهش و يك دنيا آرزو دارد
كه با هر نفس هزاراه فرسنگ از آنها دور ميشود
بي انكه شوق رسيدن به انها را تجربه كند
اما من هنوز در گوشه اي از دنياي خاطراتم
به تماشاي آرزوهايم يشسته ام و در ميان
انبوه آنها به دنبال آرزوي گمشده ام ميگردم
بي خيال از همه ي ترديدها
.....آيا پيدايش خواهم كرد؟......
با توام اي سهراب
يادته گفتي بهم:((تا شقايق هست زندگي بايد كرد؟))
نيستي سهراب ببيني.......
كه شقايق هم مرد....
.ديگر باچي كسي رو دلخوش كرد؟؟؟؟
يادته گفتي بهم:
((اومدي سراغ من....نرم و اهسته بيا.....كه مبادا تركي بردارد چيني نازك تنهايي تو؟))
اومدم آهسته.....
نرم تر از يك پر قو....
.خستته از دوري راه....
خسته و چشم به راه.....
يادته گفتي بهم:
((عاشقي يعني دچار؟؟؟))
فكر كنم شدم دچار...
.تو خودت گفتي چه تنهاست ماهي اگر دچار دريا باشه.....
.آره....تنها باشه.....
دچار غمها باشه.....
يادته مي گفتي:
((گاهگاهي قفسي مي سازم...... مي فروشم به شما.....
تا با آواز شقايق كه در آن زندانيست.....
دل تنهاييتان تازه شود؟؟))
ديگه حتي اون شقايق......
كه اسير قفسه.....
سهراب.....
. ساحل يك نفسه......
نيست كه تازگي بده ........
اين دل تنهاي منو.....
پس كجاست اون قفس شقايقت؟؟؟؟؟
منو با خودت ببر به قايقت......
راست ميگفتي
:((كاش مردم دانه هاي دلشان پيدا بود))
آره....كاشكي دلشون شيدا بود......من به دنبال يه چيز بهترينم سهراب......
خودت گفتي بهم:((***بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است***))
اين كلمات را مي نويسم تا به يادگار بماند ....اين را مي نويسم تا شايد بتوانم با اين كلمات كه از صميم قلبم بر خواسته گوشه اي
از محبت اورا جبران كنم ...اين را مينويسم و مي دانم با زباني مالامال از محبت خوانده خواهد شد و كلماتش همراه با طپش
قلبي سر شاراز محبت همراه خواهد بود...و شايد اين كلمات حتي لايق ان نباشند كه با زبان يگانه و زيباي او خوانده شوند
اما چكنم كه قلمي به وسعت تمامي دنيا مي خواهد تا گو شه اي ازدرياي محبتش را بيان كنم اين كلنات را زماني مي نويسم
كه قلبم در سينه اماحساس سنگيني مي كند و بهانه ي دامان پر مهر اورا مي گيرد تا سر بر شانه هايش بگذارم و هاي هاي گريه
كنم وبا او رازو نياز كنم اما با همي اينها يادش به من آرامش مي دهد و با خاطرات شيريني كه از او دارم اين همه دردو رنج و
دوري و فراق را تحمل ميكنم و در آخر به ياد او و براي او فرياد مي زنم://
عزيزم دوستت دارم//
